Twee jonge vosjes

Het op een na grootste roofdier op de Hoge Veluwe is de vos. Het mannetje (rekel) kan ongeveer 10 kg wegen, het vrouwtje is iets kleiner en slanker. Vossen leven in een territorium, of beter gezegd een activiteitsgebied. Hoe groot zo'n gebied is, hangt af van de hoeveelheid voedsel. Zo leven er bijvoorbeeld veel minder vossen in het voedselarme middengedeelte van de Hoge Veluwe. 

In januari en februari is de paartijd van de vossen. Het mannetje doet dan flink zijn best om het vrouwtje het hof te maken. In maart-april worden er 4-6 jongen geboren. Ze zijn in het begin blind en hulpeloos maar na vier maanden verzorging door vader en moeder kan het jonge vosje op eigen benen staan.

Het menu van de vos bestaat vooral uit muizen. Maar ook konijnen, vogels, eieren, insecten, vruchten en zaden worden door de sluwe dieren graag verorberd. Omdat de vos pas in de schemer actief wordt, zul je hem niet zo vaak tegenkomen. Alleen wanneer ze de zorg voor hun jongen hebben, is de kans groot dat je ze overdag ziet jagen. 

Beheer vossenpopulatie in NP De Hoge Veluwe

NP De Hoge Veluwe maakt bij het beheer van de vossenpopulatie gebruik van de landelijke vrijstelling ter voorkoming van faunaschade (art. 65 lid 2b F&F wet). Gestreefd wordt naar een natuurlijk evenwicht tussen kwetsbare soorten als wulp, veldleeuwerik, boomleeuwerik, boompieper, graspieper, grutto en kraanvogel (potentieel broedgebied) enerzijds en vossen anderzijds.

De tam geworden vos bij het Bosje van Staf kon niet worden afgeschoten omdat deze zich alleen op vaste tijden liet zien en dan omringd werd door natuurfotografen. Uiteindelijk lukte het op 31 december 2007 wel. Niet NP De Hoge Veluwe heeft de media daarover geïnformeerd, maar een bezoeker die zich stoorde aan het gedrag van de natuurfotografen die de vos voedsel toewierpen. NP De Hoge Veluwe heeft in de media duidelijk aangegeven dat vossen worden bejaagd ter voorkoming van faunaschade. Op de vraag of de bewuste vos gevaar op kon leveren voor bezoekers is gewezen op de risico’s van een vossenbeet (als het dier in het nauw komt) en het overbrengen van mogelijke infecties als vossenlintworm en hondsdolheid. Daarbij is ook  aangegeven dat de kans op hondsdolheid in Nederland uiterst gering is. Het gedrag van de natuurfotografen is vervolgens aan de kaak gesteld en NP De Hoge Veluwe heeft inmiddels een verbod op het voeren van wilde dieren opgenomen in haar Parkregels.

De betreffende vos bij het Bosje van Staf is dus niet - zoals wordt gesuggereerd – gedood omdat deze ziektes had kunnen overbrengen op de mens, maar ter voorkoming van faunaschade.

NP De Hoge Veluwe probeert zoveel mogelijk rekening te houden met de veiligheid van haar bezoekers, maar kan geen veiligheid garanderen. Zo kunnen bezoekers slangen- en tekenbeten oplopen of in een konijnenhol stappen. De natuur is schitterend, maar niet veilig en daar moeten de mensen altijd rekening mee blijven houden.